ordinary day

Birkaç dakika önce kalbim yerinden çıkacak gibi atmaya başladı. 

Geri dönüyoruz: önce anahtarı aldım, kapıyı çektim ve dışarı çıktım. Bakkal’dan bir tane gofret aldım ve yokuşa bir adım attım. O anda leblebi geliyordu karşımdan. Adrenalinin vücuduma yayıldığını hissettim. Gözümü ondan ayırmaksızın biraz yukarı tırmandım, arabanın altına kaçtı leblebi. Telaşla “acaba” diye sorarak evimin penceresine baktım: leblebi bu sefer pencerenin önüne kurulmuştu. Arabanın altında bir daha bakmadım.

neden yazıyorum ki bunu  Aslında uzun zamandan beri ilk defa sevdiğim birini kaybetmekten korktum.

Yazık bana. Ama korktuğum için değil.